Մեր կայքից կարող եք տեղեկատվություն ստանալ աշխարհում գործող հայկական գրահրատարակչական, մշակութային և հետազոտական հաստատությունների` գրադարանների, հրատարակչությունների, հետազոտական կենտրոնների, ինչպես նաև հայ հեղինակների ու նրանց աշխատությունների վերաբերյալ:
Գրադարանը ներառում է բազմալեզու գրականություն Հայաստան-սփյուռք գործակցության, սփյուռքի համայնքների պատմության, Հայոց ցեղասպանության, Արցախյան հիմնախնդրի և այլ հայագիտական նյութերի հավաքածուներ, որոնք անընդհատ համալրվում են:
Հավաքածուն ամփոփում է նաև պարբերականներ, տեղեկատվական նյութեր, մանկական [...]
Վեհ, քնքուշ, քաղաքակիրթ գիրք է սա, զեղուն անմեղությամբ, կատակերգությամբ և այն ազնիվ ուժով, որ հատուկ է իսկապես ապրող ու զարգացած մարդկանց: Լևոն-Զավեն Սյուրմելյանը մեկն է այն բազում հայ երեխաներից, որոնք խաղի բերին թշնամուն ու չմեռան: Այս երեխաների պատմությունը հիմա հայտնի է բոլորին: Ֆրանց Վերֆելը մասամբ պատմում է այն «Մուսա լեռան քառասուն օրը» վեպում և մի քիչ էլ Էլգին Գրոսքլոզը` «Արարատում»:
Իսկ այստեղ առաջին անգամ արվում է ամբողջ պատմությունը հենց այդ երեխաներից մեկի կողմից: Ոչնչացվեց նրանց աշխարհը, բայց ո’չ կյանքը: Նրանցից շատերը հիմա Սովետական Հայաստանում են, Ռուսաստանում, Պարսկաստանում, Սիրիայում, Հունաստանում, Կանադայում, Մեքսիկայում, Հարավային Ամերիկայում ու Միացյալ Նահանգներում: Շատերը մեռան Երկրում, այն աշխարհի հետ, որ ոչնչացվեց: Նրանց ընկերները, որ ավելի տոկուն էին կամ բախտավոր, նրանց չեն մոռանա երբեք: Նրանց թշնամին հատուկ մի ազգ կամ մի ժողովուրդ չէր: Նրանց թշնամին Չարն էր, այնքան վերացական, ինչքան կարող է լինել ամեն մի առակում: Այս երեխաներն, անտարակույս, անմեղ էին: Եթե որևէ ազգության պատկանում էլ էին, երեխաների ազգությունն էր այդ: Ոչ ոքի չէին անիրավել: Եվ սակայն, մարդկանց միջի Չարը ձգտեց ոչնչացնել նրանց, և, ասես իրական լինեին լոկ մի առակում, քան թե հենց իրականության մեջ, ապրեցին այս երեխաները:
Լևոն-Զավեն Սյուրմելյանը Երկրից եկավ Ամերիկա և սկսեց նորոգել կյանքի իր առասպելը:
Այս գիրքն այդ նորոգման պատմությունն է, պատմություն առանց ատելության, որովհետև ատելությունն ու մահը ընկերներ են, իսկ սա կյանքի’ պատմություն է: «Ձեզ եմ դիմում, տիկիններ և պարոններ» վեպը պարունակում է ամենալավ էջերը, որ երբևէ կարդացել եմ:
Գրեթե ամբողջ գիրքը քնարական բանահյուսություն է: Սյուրմելյանի ոճը պարզ է և անսեթևեթ, ջերմ ու սրամիտ և միաժամանակ լի քաղաքակիրթ ու խելացի մարդու թախիծով:
…Չեմ պատկերացնում մի մարդ, որ հիասթափվի այս գրքից: Իմ կարդացած ամենագեղեցիկ ու հուզիչ պատմություններից է: Ես այս ասում եմ, հակառակ որ Լևոն-Զավեն Սյուրմելյանը բարեկամս է: Մեծարժեք և ընտիր գիրքը ես իսկույն նկատում եմ:
Վիլյամ Սարոյան
